Een mens voor de klas


_Ashley

Het voelt als een enorme voldoening om aan dit project Ruimtemakers te werken waar het inzicht in mijn eigen persoonsvorming zo hand in hand gaat met het creëren van ruimte voor de ander. Dit proces voelde nooit heel relevant voor een ander tot ik besloot kunstdocente te worden. Ik ervaarde wat het betekende om een pedagogische rol te vervullen en de nuancering die het vergt. Toen ik tijdens de studie zelf moeder werd gaf dat een extra inzicht en zachtheid naar mijn leerlingen toe.

Kinderen kijken dwars door je heen. Ze hebben nog niet die schilden opgetrokken of overtuigingen die hun ervaringen kleuren. Ze registreren wat je ze geeft en reageren daarop. Die wisselwerking vind ik enorm interessant. Ik geloof heel sterk in dat wat je geeft, je ook terug krijgt en wat je terugkrijgt is zo enorm waardevol!

Ik heb dan ook vrij snel besloten dat ik de onzekerheden die ik heb, over mijn rol als kunstdocente, te omarmen en daar transparant over te zijn.



Dat heb ik gedaan door gewoon te doen, aan te grijpen, open te zijn, te communiceren, soms even flink op je bek te gaan, omzwervingen te maken en daar ook niet heel veel doekjes om te winden, ben ik ruimte gaan maken voor mijzelf als mens en als professional. Bij elke hobbel ontdek ik weer iets wat wel of juist niet bij mij past. Ik handel naar mijn voorkeuren en sterke kanten zonder de valkuilen te negeren.

Marike Hoekstra heeft het in haar podcast van Kunsteducatie Doorgelicht over de Third Space. Een subjectieve ruimte die pas ontstaat als jij jezelf (als (kunst)docent begeeft op snijvlak van kunst en educatie. Hiervoor is het nodig dat jij jezelf ziet als een complexe identiteit, met allerlei verhalen en ervaringen. Die tegenstellingen en compleetheid daarvan in jou als mens mogen voor de klas als docent niet ontbreken volgens Hoekstra.


Hoe kun je van je leerlingen verwachten dat zij zich als persoon ontwikkelen als jij dat zelf ook niet laat zien?

Diezelfde ambiguïteit waar Hoekstra het over heeft komt ook naar voren in Melissa Bremmer, Emiel Heijnen en Jorge Lucero’s stuk; School as Material uit 2018. Het combineren en liefst zelfs laten samensmelten van je kunstenaarschap samen met je docentschap ziet hij als een sterke meerwaarde voor het onderwijs.
Volgens het Afrikaanse Humanisme is een mens niet alleen goed of slecht. Ieder bezit beide kanten. Vanuit dit perspectief kan ik veel meer geven in mijn rol als kunstdocente. De ruimte voor mij als kunstdocente, als compleet mens, krijgt steeds meer vorm. Naarmate ik mij verder ontwikkel als mens wordt de ruimte die ik maak steeds veilig en vrijer.