Democratisch lesgeven


_Ashley




Als ik lessen van andere docenten observeer voel ik altijd een weerstand bij het terugpakken van de orde als een autoriteit. De grens tussen

‘otheren’

zoals Marike Hoekstra dat noemt, is dan heel dun, waarbij je de leerling kleiner maakt dan jouzelf. De docent is er om je te helpen ontwikkelen en doet dit dmv grenzen te stellen. Als je iets niet wilt, vind ik dat heel begrijpelijk. Ik reik aan, vraag door en ik stimuleer iemand zo veel mogelijk, maar ik verplicht nooit. Het is aan de leerling om iets ook aan te nemen. In de praktijk schuurt dit natuurlijk. Wanneer laat je het bij de ander om er iets mee te doen?

Daarnaast schuurt het extra omdat ik het nog niet altijd helemaal scherp heb wat de regels en grenzen zijn van de ruimte die ik creëer. Een veilige leeromgeving betekent ook kaders vormen om de vier R’s (rust, regelmaat, rechtvaardigheid en redelijkheid) te creëren. Mijn manier van lesgeven werd laatst door iemand omschreven als democratisch. Een labeltje waar ik tot dat moment nog nooit bewust bij stil had gestaan, maar wel eentje die ik met trots zou willen dragen.



Elke democratie gaat gepaard met wetten die voor iedereen gelden. De motivatie erachter, de wijze waarop ze tot stand komen en de handhaving ervan zegt het meeste over de werkelijke democratische waarde ervan. Het belangrijkste voor mij is dat ik niet verval in het ‘otheren’.


Iets wat ik ook gewoon af en toe doe tijdens hectische momenten

en waar ik ook meteen van baal als het gebeurt. Het betekent dat ik de grenzen binnen het klaslokaal verder moet durven definiëren en beter moet communiceren met de groep.

Carolien heeft mij op het idee gebracht om samen met de leerlingen de regels op te stellen. Iets wat zij ook met haar klas heeft gedaan. Ze gaf de leerling hiermee een stem. Ik neem dit mee voor nieuwe groepen waarmee ik zal gaan werken. Het beste moment hiervoor lijkt mij op het moment dat de functie van de regels nog niet onder druk staan door bijv. een ordeprobleem of een conflict.