RUIMTE ERVAREN


_Maartje



Emily Carr, Blunden Harbour, ca. 1930, National Gallery of Canada, Ottawa, Foto: NGC. 

Dit werk toont een  spoor van de oorspronkelijke bevolkingsgroepen.




Close-upbeeld van een werk van Beat Zoderer in de tentoonstelling Less and More in Museum Voorlinden. Zoderer werkt met materialen uit de doe-het-zelfwinkel of kantoorboekhandel en laat het materiaal de kaders bieden. Dit inspireert me voor mijn lessen, waarbij materiaal vaak ook beperkt is, maar de creativiteit niet. Foto: Maartje Heijsteeg



Het werk van Marlene Dumas raakt me, dat heb ik niet vaak bij portretten. Deze gallerij van portretten toont mensen van nu en van vroeger, topmodellen, psychiatrisch patienten en muzes, gelijkwaardig naast elkaar.
Foto: Maartje Heijsteeg






Binnen kunst ervaar ik ruimte die je echt alleen daar kunt voelen. Recent zag ik de tentoonstelling A Lasting Truth is Change in het van Abbemuseum. Hierin werd de bezoeker uitgenodigd om eens vanuit een ander perspectief te kijken. Soms letterlijk door op de grond te gaan liggen of op z’n kop te gaan hangen. Ook de kunstwerken hingen soms heel laag of heel hoog waardoor je een ander perspectief kreeg. Het viel mij op dat eigenlijk niemand en eerlijk is eerlijk, ikzelf ook niet, op de uitnodiging in ging. Blijkbaar waren er nog teveel aspecten die ervoor zorgden dat het toch niet voldoende uitnodigde? Het lijkt me wel leuk eens met mijn kinderen die tentoonstelling te bezoeken. In de Kunsthal renden ze ook eens rond voortdurend “wauw!” roepend. 

De tentoonstelling Magnetisch Noorden (ook in de Kunsthal) liet me ook nadenken over ruimte. Je ziet de weidse uitgestrektheid van het Canadese landschap, wat een overweldigende ruimte! Maar gelukkig voegde de Kunsthal een laag toe aan het verhaal, de oorspronkelijk bewoners van het gebied waren onzichtbaar in al deze kunst. Ze toonden ook filmbeelden van de mensen die oorspronkelijk in dit gebied leefden. Bijzonder om te zien, maar ook voelt het een beetje alsof ik het niet hoor te zien. Dat is een juiste toon. Het leven in zo’n stam... met alle kunst en rituelen en het sociale vangnet, ik voelde een mix van jaloezie en heimwee. Zo’n sterk gevoel van gemeenschap, een mooi streven!